منم چرخه برگشت به بیان.
تنها نقطه مثبت قالب کفتری(به قول مانیا) صورتی بودن عنوان هاشه.
نمیدونم میشه اسم این چرخه ای که اتفاق افتاده رو بزاریم برگشت یا بزاریم محدودیت.
قاعدتا “بازگشت محدود” کلمه قشنگ تری واسش هست.
زیاد کسایی که از قدیم موندن رو نمیبینم ولی همین چند تایی که هستن خوشحال کنندس.
اینجا دیگه اونقدر حس تعلق یا شایدم خونه رو بهم نمیده.
ولی حرف زدن و دژاوو ای که با هر کامنت یا حتی قالب گزاشتنش هست خیلی قشنگه.
پست گزاشتن و حرف زدن تو اینجا یکم عجیبه،انگار دوباره از نازنین ۱۸ ساله برگشتم به اون بچه ۱۳ ساله ای که هر روز پست میزاشت تا از دوستاش خبر بگیره.
۱۸ سالگی معقوله عجیبی عه و خوب یک حسی شده بین بی حسی و کلی حس.”واج آرایی ح و سD: “
کتاب هایی که تو این مدت تموم کردم یا شایدم بهتره بگم تو این چند سال خیلی قالب سیاسی و سنگینی داشتن.
ولی خوب تصمیم گرفتم حالا که به اجبار درگیر یک social detox همگانی شدیم بهتره یکم فانتزی خوندن رو تو اولویت بزارم و برای یک عشق واقعی ذوق کنم.
پس اشاره میکنم به کتاب تازه جون گرفته ام “سم هستم،بفرمایید”
داستانش راجب یک دختر و پسری هستش که قشنگ ترین رابطه ممکن رو داشتن اما یکدفعه دنیا تصمیم میگیره به خنده های قشنگشون پایان بده و سم بمیره!
اما خوب عشق قوی تر ازین حرفاست و هممون این رو میدونیم.
پس ارتباطی بین این دنیا و اون دنیا برقرار میشه و دختر قصه ما بازهم میتونه با سم حرف بزنه؛پشت تلفن.
+بعد از مدت زیادی خیلی پر حرفی کردم
خوشحال میشم خبر بدید از خودتون بهم🤍
به بههههه